İçeriğe atla

İslam Ümmeti

Viki İmam Humeyni sitesinden

İslam Ümmeti, inanç kriterine dayalı Müslümanlar topluluğudur.

İslami öğretilere göre bütün Müslümanlar tek bir ümmettir. Her ne kadar İslam, günümüzde Müslümanları bölmüş olan coğrafi ve ulusal sınırları İkincil Hüküm (zaruret halinde geçici) olarak kabul etse de, Müslümanlar tedricen bütünleşmiş, örgütlü ve birleşmiş tek bir ümmet kalıbında bir araya gelmelidir.[1] Kur'an-ı Kerim'de de tek bir İslami toplum ve hükümetin oluşumuna işaret eden ayetler bulunmaktadır.[2] Bu hedef, somut ve açık bir şekilde İran İslam Cumhuriyeti Anayasası'nın 11. maddesinde belirtilmiş ve vurgulanmıştır. Devlet, genel siyasetini İslam milletlerinin ittifakı ve birliği temeline dayandırmakla ve İslam dünyasının siyasi, ekonomik ve kültürel birliğini (vahdetini) gerçekleştirmek için aralıksız çaba göstermekle yükümlü kılınmıştır.

İslam Ümmeti, İmam Humeyni'nin siyasi düşüncesinin kilit kavramlarından biridir. O, İslam Dünyası'nın ideal şeklini İslam Ümmeti kavramında görmekte ve bunun gerçekleşmesi için teorik ve pratik boyutlarda çabalamaktaydı.[3] İmam Humeyni, İslam Ümmeti'nin oluşumu için zemini; kişisel kimliklerin, renklerin ve milliyetlerin bir kenara bırakılmasında, zulmün engellenmesinde, inanç birliğinde, önemli işlerde ittifak edilmesinde, büyük ilahi hedefe ulaşmak için çaba göstermekte, sevgide ve kardeşlikte görüyordu.[4] Ayrıca, Kur'an ve Hz. Peygamber (s.a.a) gibi ortak ilke ve değerler etrafında toplanarak ve tek bir İslam ümmetinin zuhuruyla İslam dünyasının sorunlarını çözmeleri ve kendilerini büyük güçler (süper güçler) arasında konumlandırmaları için İslam ülkelerinin birbirleriyle güçlü ilişkiler kurmasını istiyordu[5]; zira Müslüman ülkelerden oluşan bir İslami güç bloğunun şekillenmesi, tek bir küresel İslam toplumunun kurulmasına zemin hazırlayacaktır.[6]

İmam Humeyni, bağımsız İslam devletlerinin varlığını İslam Ümmeti'nin oluşumuyla çatışma halinde görmüyordu; ancak bu devletlerin İslami bir karakter kazanması ve İslam'ın menfaatleri doğrultusunda hareket etmesi gerektiğine inanıyordu.[7] O, İslam hükümetlerinin ve milletlerinin uyanışını, sömürgecilerin planları karşısında bilinçlenmelerini, İslam ülkelerinin sorunlarını ve geri kalmışlık nedenlerini tanımalarını, dini ve Kur'anî öğretilerin doğru ve eksiksiz bir şekilde anlaşılmasına bağlı görüyordu.[8]

Kaynakça

  1. Dehgani Firuzabadi, İran İslam Cumhuriyeti'nin Dış Politikası, 167.
  2. Kasas, 5; Enbiyâ, 105.
  3. Babayi Zarç, İmam Humeyni'nin Düşüncesinde Ümmet ve Millet, 187.
  4. İmam Humeyni, Sahife, 20/344; İmam Humeyni, Kırk Hadis, 309-310.
  5. İmam Humeyni, Sahife, 7/199.
  6. Dehgani Firuzabadi, İran İslam Cumhuriyeti'nin Dış Politikası, 352.
  7. Babayi Zarç, İmam Humeyni'nin Düşüncesinde Ümmet ve Millet, 294.
  8. İmam Humeyni, Sahife, 7/392-393.

Bibliyografi

  • Kur'an-ı Kerim.
  • İmam Humeyni, Seyyid Ruhullah, Şerh-i Çehil Hadis (Kırk Hadis Şerhi), Tahran, İmam Humeyni'nin Eserlerini Düzenleme ve Yayımlama Enstitüsü, 4. Baskı, 1388 h.ş.
  • İmam Humeyni, Seyyid Ruhullah, Sahife-i İmam, Tahran, İmam Humeyni'nin Eserlerini Düzenleme ve Yayımlama Enstitüsü, 5. Baskı, 1389 h.ş.
  • Babayi Zarç, Ali Muhammed, İmam Humeyni'nin Düşüncesinde Ümmet ve Millet, Tahran, İslam Devrimi Belgeleri Merkezi, 1. Baskı, 1383 h.ş.
  • Dehgani Firuzabadi, Seyyid Celal, İran İslam Cumhuriyeti'nin Dış Politikası, Tahran, Semt Yayınları, 3. Baskı, 1389 h.ş.